Męskie lęki

 

Różowy kolor jest niebezpieczny. Wie o tym każdy mężczyzna.

Bracie, jeżeli myślisz, że jesteś wolnym człowiekiem, załóż różową sukienkę i wyjdź w niej na ulicę.

Ludzie zaraz przywołają cię do porządku.

Męskość to konstrukt społeczny. To wyimaginowany medal, który wręcza społeczeństwo. I chętnie odbiera.

Opowiem wam letnią przygodę:

Lato, słońce, Kaszuby. Jezioro wśród wzgórz, pomost i tylko dwa rowery wodne do wyboru.

Różowy i niebieski.

Uświadamiam sobie, że jeżeli wezmę niebieski, to tylko dlatego, żeby nie wybrać różowego. Ze strachu. Więc wybieram różowy.

Odpływam od pomostu różowym rowerem wodnym. Razem z moimi dziećmi.

Żona na brzegu rozmawia z panią z pobliskiego kocyka.

Rozmawiają o depilacji.

„A pani mąż to nie uciął sobie za dużo?” – pyta kobieta, nawiązując do mojego wyboru różowego koloru.

Bum. Właśnie zostałem pozbawiony męskości.

*

My – wszyscy mężczyźni – żyjemy w strachu. W lęku, że wielkie nożyce pozbawią nas naszej tożsamości. Nie możemy płakać, kontaktować się z bezradnością, lękiem, słabością.

Nie możemy być „różowi”.

Bo ciach – i już po nas.

Psychoterapeuta Terrence Real w książce „Nie chcę o tym mówić” opowiada o swoim synu, który lubił się przebierać w sukienki. Do czasu, aż koledzy jego starszego brata wyrazili dezaprobatę.

Porzucił radość. Musiał zaprzeczyć własnej części, aby zostać przyjętym do klubu „mężczyzn”.

Z jakiegoś powodu nasza kultura wymaga, aby chłopiec odciął się od delikatnych części psychiki, stając się „mężczyzną”.

Czy to jedyna droga rozwoju?

Terrence Real:

„Z chłopców nie trzeba czynić mężczyzn. Oni już są mężczyznami. Nie muszą pracować nad swoją męskością”.

Mój jedenastoletni syn pracuje. Niedawno byliśmy w sportowym sklepie. Podeszliśmy do kosza z piłkami. Wybrał… różową!

Fot. Henry Hustava, Unsplash.